بايگانی
آخرين نظرات …

    پیشوای ششم شیعیان جهان

    پیشوای ششم شیعیان جهان

    مقاله ، سید مصطفی هجرتی ، اصلاح ۲۴۰ ، دوشنبه ۱۲/۷/۱۳۸۹ ، سال پنجم .

    پیشوای ششم شیعیان ؛ حضرت امام جعفر صادق(ع) در هفدهم ربیع الاول سال ۸۳ هجری قمری در شهر مدینه چشم به جهان گشود و درسن ۶۵ سالگی در سال ۱۴۸ هجری قمری به شهادت رسید و در قبرستان بقیع ، در کنار پدر بزرگوارش به خاک سپرده شد .

    آن حضرت در سال ۱۱۴ وظیفه امامت را بر عهده گرفت . دوران امامت ایشان مصادف با اواخر حکومت امویان ــ که در سال ۱۳۲ منقرض شدند ــ و اوایل حکومت عباسیان می باشد.

    امام صادق(ع) از میان خلفای اموی ، با افراد زیر معاصر بود :

    ۱ ــ هشام بن عبدالملک ، ولید بن یزید بن عبدالملک ، ابراهیم بن ولید بن عبدالملک ، مروان بن محمد مشهور به مروان حمار(۱۲۶ــ۱۳۲) و از میان خلفای عباسی : دو خلیفه به نام های : ۱ــ عبدالله بن محمد مشهور به سفاح(۱۳۲-۱۳۷) . ۲ ــ ابوجعفر مشهور به منصور دوانیقی (۱۳۷- ۱۵۸) با زمان زندگی ایشان ، هم دوره بوده اند .

    عظمت علمی

    در باب عظمت علمی آن حضرت ، شواهد فراوانی وجود دارد و این معنا مورد قبول دانشمندان اهل تشیع و تسنن است .  فقها و دانشمندان بزرگ در برابر عظمت علمی ایشان سر تعظیم فرود آورده و برتری علمی وی را می ستودند .

    ابوحنیفه پیشوای مشهور فرقه حنفی می گفت :  « من فردی عالم تر و دانشمندتر از جعفربن محمد (ع) ندیده ام » . مالک پیشوای فرقه مالکی می گفت : « مدتی که نزد جعفربن محمد(ع) رفت و آمد می کردم ، او را همواره در یکی از سه حالت دیده ام : یا نماز می خواند یا روزه بود و یا قرآن تلاوت می کرد و هرگز اورا ندیدم که بدون وضو ، حدیث نقل کند . در علم و عبادت و پرهیزگاری برتر از جعفربن محمد(ع) هیچ چشمی ندیده و هیچ گوشی نشنیده و به قلب هیچ بشری خطور نکرده است .

    شیخ مفید می نویسد : به قدری علوم از آن حضرت نقل شده که زبانزد مردم گشته و آوازه ی آن ، همه جا منتشر گشته و از هیچ یک از افراد خاندان او ، به اندازه وی ، علم ودانش نقل نشده است .

    ابن حجر هیثمی می نویسد : « به قدری علوم از او نقل شده که می توان ایشان را بزرگترین پیشوایان فقه و حدیث نامید » . زیرا فقها و محدثین نامداری مانند : یحیی بن سعید ، ابن جریح ، مالک سفیان ثوری ، سفیان بن عیینه ،  ابوحنیفه ، شعبه و ایوب سجستانی ، از او نقل روایت کرده اند.

    اوضاع  اجتماعی

    در میان امامان معصوم ، عصر امام صادق(ع) منحصر به فرد بوده و شرایط اجتماعی و فرهنگی عصر آن حضرت در زمان هیچ یک از ائمه ، وجود نداشته است زیرا آن دوره از نظر سیاسی ، دوره ضعف و تزلزل حکومت بنی امیه و فزونی قدرت بنی عباس بود و این دو گروه مدتی در حال کشمکش و مبارزه با یکدیگر بودند . از زمان هشام بن عبدالملک تبلیغات و مبارزات سیاسی عباسیان آغاز گردید و درسال ۱۲۹ وارد مرحله مبارزه مسلحانه وعملیات نظامی گردید و سرانجام در سال ۱۳۲ به پیروزی رسید .

    از آنجا که بنی امیه در این مدت گرفتار مشکلات سیاسی فراوان بودند ، لذا فرصت ایجاد فشارو اختناق نسبت به امام(ع) وشیعیان را مثل زمان امام سجاد(ع) نداشتند . عباسیان نیز چون پیش از دستیابی به قدرت در پوشش شعار طرفداری از خاندان پیامبر(ص) و گرفتن انتقام خون آنان عمل می کردند وهنوز بطور کامل بر اوضاع مسلط نشده بودند ، فشاری از طرف آنان مطرح نبود . از اینرو این دوران ، دوران آرامش و آزادی نسبی امام صادق(ع) و شیعیان و فرصت بسیار خوبی برای فعالیت علمی و فرهنگی انان بشمار می رفت.

    گستردگی دانشگاه امام صادق(ع)

    امام صادق(ع) با تمام جریان های فکری و عقیدتی آن روز به بهترین شکل ممکن برخورد کرد و موضع اسلام و تشیع را در برابر آن ها روشن ساخته و برتری بینش این آخرین آیین الهی را ثابت نمود .

    شاگردان دانشگاه ایشان منحصر به شیعیان نبود ، بلکه از پیروان سنت و جماعت نیز از مکتب آن حضرت برخوردارمی شدند . پیشوایان مشهوراهل سنت بلاواسطه یا باواسطه شاگرد امام(ع) بوده اند که در راس آنان « ابوحنیفه » قرار دارد که به مدت دو سال از علم بیکران امام(ع) بهره برده است . او این دو سال را پایه علوم و دانش خود معرفی می کند و می گوید: « اگر آن دو سال نبود ، نعمان ــ نعمان بن ثابت بود ــ هلاک می شد » .

    با توجه به نکات بالا و مطالعه در زندگانی امام  صادق(ع) ، به نقش بی نظیر ایشان در تثبیت پایه های مکتب اهل البیت(ع) پی می بریم و خاضعانه سپاسگزار تلاش های علمی ، سیاسی و اجتماعی آن حضرت می باشیم . 

    یک نظر بگذارید