بايگانی
آخرين نظرات …

    روحانیت . بخش پنجم . لباس روحانیت و برخی مشکلات آن

    روحانیت . بخش پنجم . لباس روحانیت و برخی مشکلات آن

     

    لباس ، یکی از ابزارهایی است که می تواند میزان تاثیرگذاری آدمی را بر دیگران ، افزایش یا کاهش دهد .

    لباس ، علاوه بر حفاظت از انسان در برابر گرما ، سرما ، آفتاب ، باران و… ، نقش زیبا جلوه دادن هر فرد را نیز بر عهده دارد .

    لباس هر کس ، نشانه سلیقه ، طرز فکر و شخصیت فردی وی است .

    لباس ، نشانگر جایگاه اجتماعی هر شخص در جامعه است .

    لباس ، نمایانگر نوع برخی مشاغل موجود در سطح اجتماع می باشد مانند : روحانیت ، نیروهای نظامی و انتظامی ، پزشکان و کادر درمانی و …

    حدس زدن شغل افراد  

    در بسیاری از مواقع ، مردم از روی لباس افراد ، شغل و صنف آن ها را حدس می زنند . زیرا وقتی کسی لباس خاصی را بر تن می کند ، نوع گفتار و رفتار وی تغییر می کند . به عنوان مثال روحانیون ، به دلیل داشتن لباس خاص خود ، با طمانینه و وقار مخصوصی راه می روند .

    یک روحانی ، بعد از چند سال حضور در این لباس ، صاحب سبک خاصی در قدم زدن و سخن گفتن می شود . به طوری که اگر روزی به سبب انجام برخی امور ، لباس رسمی خود را نپوشد ، مردم از نوع صحبت کردن ، سلام و احوالپرسی ، نگاه به پیرامون و… خیلی زود می فهمند که طرف مقابل آن ها ، فردی روحانی می باشد . نظامیان نیز در لباس ویژه ی خود ، با سنگینی منحصربفردی گام برمی دارند .

    نشانه شناسایی

    لباس روحانیت ، یکی از نشانه های شناسایی فردی است که در حوزه علمیه ، تحصیل کرده است . البته ممکن است و زیاد هم پیش آمده که برخی ، بدون داشتن شایستگی لازم ، خودسرانه این لباس را بپوشند ولی چنین مسئله و مشکلی اختصاص به روحانیت نداشته و در کلیه مشاغل ، وجود دارد . اما به علت کم بودن جمعیت روحانیون ، پدید آمدن کوچکترین اشکال در صنف مذکور ، به سرعت خود را نشان داده و توسط دشمنان یا حتی دوستان نادان ، به شدت بزرگنمایی می شود .

    محدودیت های زیاد

    لباس روحانیت ، در فصل گرما ، محدودیت های زیادی را برای کسی که آن را پوشیده ، ایجاد می نماید . بدین خاطر روحانیون در تابستان و روزهای آفتابی ، اگر بخواهند پیاده به جایی بروند ، عرق از سر و رویشان جاری می شود و به محض رسیدن به خانه خویش ، باید حمام کرده و لباس خود را تعویض نمایند تا در برخورد با مردم ، بوی ناخوشایندی از آنان به مشام نرسد .

    در زمستان و هوای سرد ، قدری سختی بالا ، کاهش می یابد اما اگر باران یا برف ببارد ، مشکلات دیگری خود را نشان  داده و کار عزیزان یاد شده را دشوار می کند .

    به همین دلیل فرد روحانی ، باید حتما هنگام پوشیدن این لباس ، از مشکلات متعددی که احتمالا بر سر راه او قرار می گیرند ، آگاهی داشته و در صورت امکان ، از یک « خودروی مناسب » ــ حداقل پراید ــ برخوردار باشد .

    ماشین ؛ نیاز اصلی روحانیت

    امروزه داشتن ماشین ، به یکی از نیازهای اساسی روحانیت تبدیل شده است . زیرا حضور در مترو ، اتوبوس و سوار شدن در تاکسی یا ماشین مسافرکش شخصی ، برای او سختی های متنوعی ایجاد می کند که حتی تصور آن در ذهن افراد عادی ، نمی گنجد .

    معطل شدن کنار خیابان به مدت طولانی ، شنیدن حرف های بیهوده جاهلان ــ حتی در میان افراد به ظاهر تحصیلکرده ــ و… از اموری است که تا فردی این لباس را بر تن نداشته باشد ، از درک آن ها عاجز و ناتوان بوده و قادر به درک عمق گرفتاری های یاد شده ، نیست .

    در نتیجه نباید و نمی توان از یک فرد روحانی خسته انتظار داشت که در برخورد با بعضی دشمنان یا افراد نادان ، صبر ایوب داشته و همانند معصومین(ع) یا نزدیک به آن بزرگواران ، رفتار کند .

    حرف های شکم سیری

    متاسفانه بعضی از روحانیونی هم که صاحب مقام هستند و دارای راننده ، محافظ و همراه می باشند یا روحانیونی که جهت مصاحبه یا سخنرانی در تلویزیون حاضر می شوند و حرف هایی در باره کیفیت رفتاری روحانیت و تعامل با مردم بر زبان می آورند ، به سبب داشتن امکانات رفت و آمد ــ دست کم در میزان حداقلی آن ــ از زندگی واقعی روحانیت حاضر در متن مردم فاصله گرفته و مطالبی را جهت جلب نظر شنوندگان یا بینندگان مطرح می کنند که خودشان ــ اگر به طور حقیقی در میان مردم حاضر بوده و مقامی هم نداشته باشند ــ معمولا قادر به از اجرای هیچیک از آن ها نیستند .

    سخنان و ادعاهایی از نوع بالا را در اصطلاح مردم ، « حرف های شکم سیری » می نامند که فقط در تریبون های عمومی مصرف دارد و به درد جای دیگر نمی خورد .

    یک نظر بگذارید