بايگانی
آخرين نظرات …

    کسب آبرو

    کسب آبرو

    نیازهای اصلی جوانان ، سید عبدالباقی اسحاقی ، بخش سی و هفتم ، اصلاح ۱۸۶ ، دوشنبه ۲۶/۵/۱۳۸۸ ، سال چهارم .

     

    در زندگی انسان ارزش هایی وجود دارد که هرگز نباید آنها را از دست داد . ارزنده ترین این ارزش ها ، اعتبار و آبروی انسان است . از بین رفتن « زندگی » اگر به منزله مرگ است ، از دست دادن « اعتبار و آبرویتان » نیز به منزله پایان زندگی شما در جامعه است .

    از دست دادن پول خیلی بد است ، اما باعث سرافکندگی نمی شود . چون در هر حال ــ با تحمل رنج و سختی بسیار ــ  سرانجام می توانید آن را جبران کنید . پول ، برای خرج کردن است . اما هیچگاه نبایستی آبروی خود را در جامعه از دست بدهید . اعتبار اجتماعی خود را  به اندازه زندگی تان ، گرامی داشته و از آن مواظبت کنید .

    هر انسانی در جامعه دارای اسم و رسمی است . اعتبار شخص ، از  زندگی او  جدا نیست ، بلکه قسمتی از موجودیت وی را تشکیل می دهد . به طور طبیعی وقتی اسم شخصی به زبان آورده شود ، شما فورا راجع به او فکر می کنید و چهره ، صدا ، شخصیت ، پایگاه اجتماعی ، سوابق و شاید نقاط  ضعف و قوت او را به خاطر می آورید . بنابراین اسم شخص در واقع یعنی همه وجود او .

    اگر اسم « صدام » برده شود فورا  ذهن شما متوجه فکر کردن پیرامون جنایات بیشمارش می شود . اما با شنیدن اسم « علامه سید محمد حسین طاطبایی » ، به یاد صاحب تفسیر عظیم و کم نظیر قرآن مجید ــ کتاب المیزان ــ می افتید یا با ذکر نام « دکتر سید محمود حسابی » فکرتان متوجه کارهای علمی این دانشمند بزرگ در راه گسترش دانش در کشور ما می شود .

    بنابراین متوجه می شوید که تا چه حد اسم شخص مهم است . در نتیجه شما باید نهایت سعی خود را در حفظ نام خویش بکار برید و نگذارید مایه خجالت و شرمساری شود . به نظر می رسد ابلهانه ترین عمل ، این است که به دست خود اسمتان را لکه دار کنید . اگر روزی نام نیک خود را از دست بدهید ، بازیافتن آن بسیار دشوار است .

    بنابراین برای محافظت از حیثیت و آبرویتان ، چه کاری انجام می دهید ؟  ، آیا رفتارتان منطبق

    با نام شما است ؟

    اگر آموزگارید و رفتارتان مغایر با رفتار یک آموزگار است ، آبروی خود را از دست می دهید . اگر دانشجو هستید از شما انتظار می رود که مانند یک دانشجو رفتار کنید . پدید آورندگان صنایع و تشکیلات صنعتی ، پزشکان ، وکلا ، مهندسان ، روحانیون و … ، در صورتی که رفتارشان با انتظاراتی که از آنان می رود مغایرت داشته باشد ، همگی آبرو و حیثیت خود را از دست می دهند .

    هر اسمی و رسمی در جامعه ، دارای خصلت های ویژه ای است . بنابراین شما باید دارای ویژگی های خاص و مثبتی باشید ، تا بتوانید به عنوان مثال وزیر یا یک روحانی شناخته ای شوید . روزی که این ویژگی ها را از دست بدهید خود را در مقابل سرزنش دیگران قرار خواهید داد .

    البته تعدادی از افراد ، کاملا به اسم و رسم خویش در جامعه بی اعتنا هستند . به عنوان مثال ، بعضی والدین اصلا شایستگی اسم  « پدر و مادر » را ندارند .

    متاسفانه افرادی که به علت رفتار ناشایست خویش ، حیثیت مشاغل و عنوان های معروف و آبرودار را به خطر می اندازند نیز رو به افزایش است . مسلما این گونه اشخاص ، درک صحیحی از موقعیت اجتماعی خود ندارند . آنان با رفتارهای ناپسند ، جایگاه مردمی ، شأن و شخصیت صنف خویش را زیر سؤال می برند و یا نابود می کنند . 

    یک نظر بگذارید