بايگانی
آخرين نظرات …

    رفقای پرمدعا و بی برنامه !

    رفقای پرمدعا و بی برنامه !

    طنز ، امید حقگو ، اصلاح ۲۷۰ ، دوشنبه ۲/۳/۱۳۹۰ ، سال ششم

     

    بنده ، در زندگی شخصی و اجتماعی ام گرفتار بعضی افراد هستم که اصطلاحا به آن ها « رفقا » گفته می شود . حتما شما هم همینطور هستید . حقیر ، از آن لحاظ که مانند سایر انسان ها ، مخلوقی اجتماعی هستم ، ناگزیر باید با چنین موجوداتی سروکار داشته باشم .

    یکی از این ویژگی های رفقای یاد شده که اگر خواستید می توانید اسم « شهروند » هم روی آن ها هم بگذارید ، ادعای کاردانی و همه چیز دانی فراوان ، در عین نداشتن کوچکترین برنامه در زندگی فردی شان است . همان ادعاهایی که امروزه به عنوان « چاخان ، خالی بندی و… » در گفتگوهای روزانه مورد استفاده قرار می گیرند .

    حالا که این مطالب را مطالعه می فرمایید نگاهی به دوستان ، همسایگان ، همکاران و آشنایان اطراف خود بیاندازید . مسلما خواهید دید که شما هم کم و بیش به درد من گرفتارید . اما به خاطر رودربایستی ، خجالت ، نقطه ضعف یا نیاز به طرف مقابل ، احتمالا مایل نیستید سخنی بر زبان بیاورید . اما در دلتان صحت عرایض این فقیر را کاملا تصدیق می نمایید .

    گروهی از این جماعت ، عادت کرده اند فقط حرف های بیهوده و نق های طولانی مدت ، سر دهند . حال می خواهد این شکایت و گله از زمین و زمان ، در صف نانوایی باشد یا داخل مترو و اتوبوس ، مطب دکتر باشد یا هر جای دیگری . مهم این است که دهانشان باز شود و چیزهای منفی از آن بیرون بیاید . صد البته برای گروه فوق اهمیتی ندارد که کسی گوش بدهد یا نه ، حمایت بکند یا نه ، پاسخ بدهد یا نه ، تایید بکند یا نه . فقط کافی است که دو گوش شنوا و زبان ساکت پیدا کنند و خطر مطری هم در کار نباشد یا فردی پیدا نشود که حالشان را بگیرد .

    از جمله افرادی که از آنان یاد کردم ، چند نفر از دوستان حقیر هستند که وقتی کسی پای حرفشان می نشیند ، طوری اظهارنظرهای فوق کارشناسی پیرامون مشکلات اقتصادی و اجتماعی کشور و استان ، تحویل می دهند که آدم از شنیدن آن ها دچار تعجب می شود و از خود می پرسد که چگونه این ها تا کنون به مقام و منصبی نرسیده اند ؟!.

    همین اشخاص پرمدعا ، وقتی به مرحله عمل و اجرا می رسند واکنش های دیگری از خویش بروز می دهند که آن نیز مایه شگفتی می گردد . زیرا اینان در پایان هر ماه ، با انواع طرفندها ، از پرداخت به موقع حق شارژ آپارتمان محل سکونت خود و دادن هزینه گاز ، برق و… طفره می روند و با کلی تلاش و توجیه ، می خواهند بار خود را بر شانه های دیگران بگذارند .

    راستش بیشتر اوقات با خود می اندیشم که اگر چنین تحفه هایی در تمامی مشاغل مملکت عزیز ما یافت شوند ــ که صد البته به وفور وجود دارند ــ چه بر سر این کشور خواهد آمد ؟!

     

    یک نظر بگذارید