بايگانی
آخرين نظرات …

    ساختمان امیرنشین

    ساختمان امیرنشین

     خااطرات سربازی من .  بخش شصت و نهم

     

    در قسمت بالای پادگان کوهک ، چند خانه مجلل قرار داشت که محل زندگی امیران نیروی دریایی در زمان طاغوت بود .

    پس از پیروزی انقلاب اسلامی ، از ترس انگ « ضد انقلاب » خوردن ، کسی به آن ها نزدیک نمی شد و عملا بدون استفاده مانده بودند .

    تا یادم نرفته بگویم که فضای پادگان کوهک به دلیل داشتن درختان فراوان و گل های رنگارنگ ، خیلی زیبا بود . مخصوصا من از مشاهده درختان بید مجنون آن خیلی لذت می بردم .

    بهار و تابستان کوهک ، واقعا دیدنی و دلپذیر بود و بیشتر به یک پارک سرسبز و بزرگ شباهت داشت تا یک پادگان .

    هوای پاک صبحگاهی آن واقعا بی نظیر بود و هر سربازی را تحریک می کرد که بعد از نماز صبح و قبل از صبحانه ، چند کیلومتری همراه دیگر سربازان و با یک نظم خاص و شعارهای مذهبی و انقلابی که صدای در محله کنار پادگان هم به گوش می رسید ، بدود و حرکات ورزشی انجام دهد .

    مراقبت زیادی نسبت به فضای سبز کوهک صورت می گرفت و همه پرسنل و سربازان در نگهداری از آن فضا و نظافت آنجا ، احساس مسئولیت زیادی داشتند .

    چند روز پس از استقرار ما در سیاسی عقیدتی ، من به سراغ امیرنشین رفتم و با اجازه آقای هاتفی از آنجا بازدید کردم . ساختمان های یاد شده تا آن زمان خوب نگهداری شده بودند و می شد از آن ها برای برگزاری کلاس های آموزشی دانشجویان نیروی دریایی استفاده کرد .

    یک روز آقای هاتفی را برای بازدید آن خانه ها بردم و پیشنهادم را با وی در میان گذاشتم . ایشان بلافاصله پذیرفت و آنجا به یک مرکز آموزشی تبدیل شد و مسئولیتش هم به من واگذار گردید . اما به دلیل کارهای متعددی که باید انجام می دادم ، سرانجام یکی دیگر از سربازان سیاسی عقیدتی را مامور این کار نمودیم . ولی یکی از اتاق های آنجا را به عنوان خوابگاه خود استفاده می کردیم و این وضعیت تا پایان سربازی ادامه داشت .

    ناخدا موسوی و آقای هاتفی ، بعضی شب ها آنجا نزد ما می آمدند و بساط چای ما روبراه بود . ناخدا موسوی همیشه از نظافت و آراستگی ما و کوششی که برای نگهداری از ساختمان داشتیم ، اظهار رضایت می کرد .

    یک نظر بگذارید