با سلام و احترام . به اطلاع دوستان گرامی می رساند که از این پس ادامه مطالب  سایت [ ESLAHNW.IR] در نشانی جدید [ WWW.ESHAGHI.IR] در معرض دید شما قرار خواهد گرفت . با تشکر . سیدعبدالباقی اسحاقی

یادداشت ، مدیر مسئول ، اصلاح ۲۷۶ ، دوشنبه ۲۰/۴/۹۰ ، سال ششم .

مطبوعات استان ، نیازهای گوناگونی دارند که مهمترین آن ها نیاز اقتصادی است .

نیاز اقتصادی ، موجب می شود که نشریات صاحب اندیشه ، به دلیل عدم توانایی حضور دایم و مناسب در کیوسک های مطبوعاتی ، نتوانند خود را به جامعه عرضه نمایند .

نیاز اقتصادی ، سبب می گردد که برخی از نشریات قادر نباشند به سوی رنگی کردن صفحات خود گام بردارند و از رقابت با نشریات زرد و دارای امکانات ، باز بمانند .

نیاز اقتصادی ، باعث می شود که بعضی از نشریات ، نتوانند حقوق خبرنگار ، بازاریاب ، توزیع کنندگان و… را تامین کنند و ناگزیر باید به کار خویش در فضای ناشناختگی و فعالیت آهسته ، ادامه دهند .

نتیجه ی نیازهای فوق این می شود که نشریاتی که مسئولین آن ها ، از گذشته تا حال ، با مدیران دستگاه ها و سازمان های دولتی و خصوصی ، اصناف و… آشنایی دیرین و رفاقت صمیمی و و وابستگی باندی ، گروهی و… داشته و بعد از گذشت چند سال در کارشان حرفه ای و تکنیکی شده اند ، از آب گل آلود شده اقتصاد نامطمئن و ضعیف حوزه مطبوعات ، نهایت بهره را ببرند و بار خود را ببندند .

این گروه از مطبوعات یاد شده :

ــ  برای حفظ خود ، دست به هر کاری می زنند .

ــ  با وزیدن هر باد سیاسی ، به سرعت تغییر جهت می دهند و به سوی طرف غالب می روند ، هر چند که با دیدگاه های آنان ، مخالف باشد !

ــ در مقابل طوفان های اجتماعی ، به سرعت جا خالی داده و در حاشیه امن قرار می گیرند .

ــ در پیشخوان دکه های مطبوعاتی جا خوش کرده و به خودنمایی می پردازند .

نیازهای اقتصادی ، سبب می شوند که نشریات معتدل و مستقل ، نتوانند کوچکترین احتیاجات کارکنان خویش را تامین نمایند و ناگزیر به اجاره دادن یا فروش امتیاز خود می شوند . آنان اگر هم در بازار نشریات باقی بمانند باید با بدهی های فراوان روبرو شده و همیشه نگران آینده ی کاری خود باشند .

در این میان « نقش خانه مطبوعات » پررنگتر از همیشه خود را به رخ می کشد .

خانه مطبوعات ، باید برای چنین احوالی ، برنامه ی مدون و قابل اجرا داشته و در اندیشه ی ایجاد چاپخانه مدرن و متعلقات آن و نیز سیستم نیرومند توزیع شهری و استانی باشد .

خانه مطبوعات قادر است با حمایت از نشریات یاد شده ، به ایجاد یک موقعیت شاداب و باز فرهنگی در کلیه شهرستان ها کمک کرده و از پدید آمدن فضای مسموم در امر نوشتن و نشر ، پیشگیری نماید .

خانه مطبوعات گیلان ، بدون توجه به تنگ نظری ها و حسادت های احتمالی برخی صاحبان نشریات ، می تواند بسیار فراتر از جناح بازی های معمول و مرسوم در هر منطقه ، وارد میدان شده و به عنوان مهمترین پناهگاه مردمی و صنفی اهل قلم ، خود را برای حفاظت از منافع همه اهالی مطبوعات ، آماده کند .

واضح است که سخن گفتن از موارد فوق آسان و عمل کردن به آن ها ، دشوار می باشد . ولی دوراندیشی ، همت عالی و انسجام فکری و عملی اعضای هیئت مدیره خانه مطبوعات ، حل کننده بسیاری از مشکلات فعالان این صنف شریف ، خواهد بود . 

نگاه ، منصوره احسان بخش ، اصلاح ۲۷۶ ، دوشنبه ۲۰/۴/۹۰ ، سال ششم .

مسئله حجاب ، به سبب برخورداری از جوانب گوناگون ، یک فسلفه و تفکر خاص به شمار می آید که از گستره جهانی برخوردار است . جوانب گوناگون حجاب عبارتند از :

تاثیر مثبت حجاب بر شخصیت فردی اشخاص از زن و مرد .

تاثیر سازنده ی حجاب برای شخصیت اجتماعی  گروههای موجود در جامعه .

تاثیر حتمی حجاب بر تربیت دینی افراد در خانواده و رعایت دو نکته فوق العاده مهم « محرم » و « نامحرم » در روابط فامیلی و درون خانوادگی .

تاثیر عمیق حجاب بر رفتارهای عمومی در مراکز آموزشی ، ادارات و سازمان های دولتی و خصوصی .

تاثیر طولانی مدت حجاب بر افزایش احترام بانوان در نزد مردان و حفظ حرمت آنان .

تاثیر حیاتی حجاب در تامین فضای عاطفی پاک داخل خانواده ها و مصون ماندن آن ها از وسوسه های شیطانی .

تاثیر عمیق حجاب بر حفظ جایگاه رفیع خانواده و اهمیت پای بندی اعضای آن به قوانین اسلامی و انسانی  .

تاثیر قدرتمندانه حجاب در پیشگیری از ایجاد فضای هرزگی و بی بند و باری در میان مردان و زنان و بخصوص جوانان از هر قشر .

تاثیر مثبت حجاب در تقویت مبانی دینداری فردی و اجتماعی که موجب ایجاد فضای اعتماد و محبت به یکدیگر خواهد شد .

در نتیجه ، مسئله حجاب ، از موضوعاتی است که جای پرداختن به آن بسیار است و یکی از دستگاه هایی که وظیفه دارد به طور جدی نسبت به جا انداختن حجاب در جامعه اقدام کند ، تلویزیون است .

تلویزیون با استفاده از « سریال ها » شبانه و دنباله دار خویش و استفاده مداوم از بازیگران زن دارای چادر در تمامی مجموعه ها ، نقش حجاب در زندگی مردم را پر رنگ نماید . به شرط آن که نقش تاثیرگذار داستان ، به بانویی چادرپوش تعلق گیرد که متاسفانه اکنون چنین حالتی به صورت منظم و نهادینه در سریال های تلویزیونی خیلی کم دیده می شود .

علت جا نیفتادن این نکته در صدا و سیما به تفکر حقیقی ، تربیتی و خانوادگی برخی دست اندرکاران ، تهیه کنندگان و کارگردانان آن سیستم ، باز می گردد که اعتقاد واقعی و محکمی به حجاب نداشته و اصولا اهمیت فراوان اثرگذاری آن را بر کلیه موضوعات اجتماعی را درک نمی کنند یا برایشان بی اهمیت است یا حتی نظر مخالف دارند .

نگاهی به نقش های ایفا شده توسط بازیگران مجموعه های تلویزیونی با استفاده از چادر ، نشان می دهد که این مقوله بسیار مهم دینی و اجتماعی تا به امروز ، به شدت نادیده گرفته شده است و با دادن نقش های سطح پایین به افراد چادری ، خنثی یا حتی منفی جلوه دادن آن ، کوشش شده که پرداختن به  چادر در نازل ترین سطح ممکن و اغلب به شکل ضد تبلیغ ، مورد توجه قرار گیرد .

در حالی که شایسته و بایسته این بود و هست که نقش اول و اساسی داستان ، معمولا به یک دختر ، زن جوان یا میانسال دارای پوشش چادر داده شود تا بتواند به مرور زمان و در دراز مدت ، روی بینندگان ــ و بخصوص نوجوانان و جوانان ــ اثر مطلوبی بگذارد . اثری که بازتاب آن ، طی چند روز یا ماه ، در رفتارهای عمومی سطح جامعه ظاهر می گردد . البته گاهی هم بانوی بازیگر چادری ، بر اساس سناریو ، طوری رفتار می کند که نقطه عکس ماجرا به بیننده القاء می شود و کار به جایی می رسد که فضاسازی آن صحنه از سریال یا کلیت داستان ، به نفع فرد بدون چادر ، از آب درمی آید .

بنابراین صدا و سیما ، یکی از مراکزی است که در زمینه حجاب ، تبلیغ و ترغیب دختران و زنان به استفاده از آن نقش حیاتی دارد و تا کنون در ایفای نقش یاد شده ، قصور و کوتاهی فراوانی داشته است . کوتاهی تلویزیون در انجام وظیفه خود ، سبب بی اثر شدن کلیه فعالیت های دیگر « امر به معروف » خواهد گردید و زحمات سایر گروه ها را بر باد خواهد داد .

نکته ، سید رضا اسحاقی ، بخش اول ، اصلاح ۲۷۶ ، دوشنبه ۲۰/۴/۹۰ ، سال ششم .

همه ی ما ، دوست داریم که هدف هایی درزندگی داشته و در جهت رسیدن به آن ها ، گام برداریم . همه ی ما ، خواهان آن هستیم که تقریبا منحصربفرد بوده و زندگی‌مان هدفمند و دارای معنا باشد و به سوی بهتر شدن حرکت کنیم .

جهت تحقق اهداف بالا ، هر انسانی باید قبل ازهر چیز ، به رشد و پیشرفت خود توجه نماید . زیرا هنگامی که نسبت به پیشرفت درونی خویش متعهد باشیم ، می‌توانیم گام های موٍثری در مسیر خدمت به دیگران نیز برداریم .

دانستن این نکته جالب است که هنگامی روی پیشرفت شخصی خود متمرکز می شویم ، خواه یا ناخواه سهم بزرگی هم در پیشرفت دنیای اطراف ، خواهیم داشت . چون اطرافیان ما نیز می توانند از ترقیات ما بهره مند شوند . شرط موفقیت در پیشرفت فردی ، خودشناسی است . خودشناسی یعنی این که هر شخص قادر باشد نقاط قوت و ضعف خود را بهتر بشناسد .

برای اینکه بتوانیم بهتر خود را بشناسیم ، باید ابتدا فهرستی از « ارزش‌های خود » را تهیه کرده و ببینیم :

ــ در زندگی چقدر به آن ها اهمیت می‌دهیم ؟

ــ تا چه اندازه در جهت حفظ آن ها گام برمی‌داریم ؟

این فهرست می‌تواند شامل مواردی مانند آرامش ، آزادی ، احساس مسئولیت ، معنویت ، ثروت ، شهامت ، مهربانی ، عشق و… باشند .

وقتی همه کلمه‌هایی را که برایمان مهم هستند انتخاب کردیم ، باید سعی کنیم ده مورد از باارزش‌ترین آن ها را انتخاب کرده و سپس با دقت مجددا به فهرست خود ، نگاه کنیم . البته باید توجه داشت که هنگام مطالعه ی فهرست جمع آوری شده ، چه حسی به ما دست می دهد ؟

آیا به نظر می‌رسد که آن ها بخشی از وجود ما هستند ؟  

آیا با یادآوری آن ها ، احساس امیدواری و قدردانی در ما زنده می شود ؟

سپس باید دقت کنیم که تا چه حد در جهت پیاده سازی ارزش‌ها در زندگی روزمره خود گام برمی‌داریم یا چه کارهایی انجام می‌دهیم که سبب دوری از آن ها می شود؟

بعد از این خودارزیابی ، می‌توانیم نظر نزدیکان موفق و دلسوز خود را نیز درمورد نحوه رفتارها و در واقع نمود بیرونی ارزش‌های اخلاقیمان ، جویا شویم .

البته ارزش‌های ما ، الزاما کارهایی را که قصد انجام آنها را داریم ، نشان نمی‌دهند ، بلکه صرفا بر چیزهایی دلالت دارند که باید در زندگی خود داشته باشیم تا بتوان بهتر بودن را تجربه کرد .

حال که حدودا اولویت‌های جدید خود را شناخته‌ایم ، مرحله بعد ، به‌ رسمیت شناختن و احترام به آن ها است . مثلا اگر داشتن تفریح و سرگرمی را یکی از اولویت‌های خود تعیین کرده‌ایم ، درصورتی که فرد یا کاری مزاحم وقت فراغت ما شود ، باید آن مانع را کنار زد .    

همچنین اگر قرار گذاشته ایم که برای خود احترام قائل شویم ، به ‌خاطر قبول‌ کردن درخواست‌های دیگران ، نباید خود را نادیده بگیریم . وقتی تصمیم گرفتیم به خواسته‌های خود جواب مثبت دهیم ؛ باید توانایی « نه » گفتن به دیگران را هم داشته باشیم .

بسیاری از افراد در این مرحله ، احساس ناتوانی کرده و به هزاران دلیل نمی‌توانند راحت ، قاطع و محترمانه نظر خود را به طرف مقابل ابراز کنند یا شرایط زندگی و کارشان طوری نیست که قادر به « نه » گفتن باشند . به هر شکل ، ناتوانی در قبول ‌نکردن و « نه » گفتن عاملی است که بسیاری از مردم را از داشتن زندگی مورد علاقه ی خود ، بازمی‌دارد . البته گاهی هم طبق خواست خود ، تصمیم می‌گیریم ولی آن را عملی نمی‌کنیم .

اگر دائم به دیگران « بله » نگوییم ، وقت بیشتری برای خود خواهیم داشت . اگر تنها با مواردی موافقت کنیم که واقعا خود خواهان آن هستیم ، گرفتار کمبود وقت نشده و احساس ناامیدی و عصبانیت نخواهیم کرد .

نخستین گام ، آگاهی از وضعیت خویش است . باید دقت کنیم در طول روز چند بار بر خلاف خواست قلبی خود ، انتخاب‌هایی را صورت می دهیم ؟ ، برای تغییر در این خصوص می‌خواهیم چگونه عمل کنیم ؟ ، چه عاملی ما را از گفتن کلمه « نه » بازمی‌دارد؟

 گاهی فکرمی‌کنیم اگربه دیگران پاسخ منفی بدهیم ، دیگر ما را دوست نخواهند داشت . پاسخ هر چه باشد ، وجه مشترک همه این تصمیمات ، ترس است .   

« نه » گفتن ، سبب می‌ گردد ازناامید گشتن ، رنجاندن دیگران یا از دست دادن فرصت‌ها بترسیم . اما آیا به دست آوردن محبت دیگران به هر قیمتی ، سبب احساس نیک بختی و موفقیت در ما می گردد ؟

 مقاله ، سجاد حبیب پور ، اصلاح ۲۷۶ ، دوشنبه ۲۰/۴/۹۰ ، سال ششم .

مسلم است غایب بودن حضرت ولی عصر(عج) از انظار عمومی ، دلایل محکمی دارد و آن دلیل ها تا زمان حال به قوت خود باقی هستند . چون هنوز اجازه ظهور ایشان صادر نشده است . به نظر می رسد ناتوانی عقلی بشر ــ در جوانب مختلف ــ از فهم مسایل دینی و معنوی ، یکی از دلایل غیبت حضرت امام زمان(ع) باشد .

بنابراین زمان ظهور نه مشخص است و نه کسی می تواند با تمسک به « خواب دیدن » و… ، زمان دقیق یا حتی حدسی را معین کند . زیرا تا تحقق برخی نشانه های بیان شده در روایات ، زمان زیادی باقی است یا حداقل در زمان ما ، صورت خارجی نیافته است .

در جهان امروز ، شیوه حکومت قدرت های غربی این است که با روش های محسوس و نامحسوس ، سعی در جلوگیری از رشد عقلی بشر دارند و با تمام توان می کوشند تا مردم جهان را به سوی اموری سوق دهند که سبب پذیرش برتری بی چون و چرای آنان باشد . 

آن ها با شیوه های گوناگون در حال پیاده کرد چنین طرح هایی هستند که یکی از آن ها ، تبلیغ فساد اخلاقی از راه برقراری ارتباط های نامشروع  می باشد .

راه دیگر ، سرگرم کردن شهروندان به انواع ورزش های متنوع و هزاران ساعت تبلیغات مستمر و ایجاد جنجال های مختلف در میادین ورزشی است تا میلیون ها نفر از مردم و بخصوص جوانان از طریق رسانه ها مشغول دیدن و شنیدن داستان هایی پیرامون فوتبال و… شوند و ساعت ها هم به تجزیه و تحلیل خبرها و هواداری از این و آن ، سرگرم شوند .

در حالی که اگر انسان ها همین مقدار زمان را صرف آموختن مسایل معنوی و کسب آگاهی در زمینه اعتقادات می کردند ، می توانستند وضعیت زندگی خود را به بهترین شکل ، تغییر دهند و به پیشرفت های شگرفی دست یابند .

همه تلاش های یاد شده ، برای آن است که انسان امروزی ، هر چه بیشتر از خداوند و ادیان الهی دور شده و به سوی آنچه غرب می خواهد روی آورده و آن را به عنوان خدای خود انتخاب کند و به « بت پرستی نوین » مشغول گردند .

راه سوم ، طرح و نشر نظریات و مکتب های انحرافی ، گمراه کننده و به ظاهر علمی ــ مانند : کمونیسم ، مارکسیسم ، اومانیسم ، لیبرالیسم ، ناسیونالیزم ، پان ایرانیزم ، پان ترکیزم ، پان عربیسم و… ــ است که به وسیله آن مردم را به امور سطحی سرگرم نموده و از پرداختن به مسایل مهمتر بازدارند . زیرا اگر ملت های جهان به درستی رشد نمایند ، دیگر کسی به خواسته های ابرقدرت ها تن در نخواهد داد .

ظهور مهدی موعود ، به عنوان آخرین امام معصوم ، رهبر الهی و آزادی بخش مستضعفان گیتی ، و پایان دهنده ی به تمامی بی عدالتی ها ، تبعیض ها و ستم هایی که مستکبران بر سایر مردم روا داشته و قرن ها با طرفندهای مختلف آنان را به بردگی کشیده اند ، زنگ خطری برای قابیلیان است .

وقتی وجود مقدس امام زمان(ع) در میان انسان ها ظاهر گردد ، بساط ظلم و تیرگی صاحبان قدرت های گوناگون ، برچیده خواهد شد و دوران آسودگی جهانیان مضطرب که مدام در ترس و وحشت به سر می برند ، به پایان می رسد .

وجود مقدس امام زمان(عج) ، خاموش کننده عطش علمی مردم است . زیرا در دوره ی حکومت آن بزرگوار ، موضوعلت تازه ای در جهان دانش آشکار می شود که تا قبل از آن وجود نداشته است و این مسئله ، مایه برتری قطعی دینداران بر کفار و منافقان خواهد گردید .

غربیان با مطالعه کتب اسلامی و آگاهی یافتن از چنین مسایلی ، به مبارزه با حضرت مهدی(عج) در فیلم های خود پرداخته اند تا جریانی به نام ظهور و زمان ظهور را انکار نمایند . هر چند که انکار آنان فایده ای برایشان نخواهد داشت و در روزی که پروردگار متعال صلاح بداند و اجازه دهد ، آخرین منجی عالم بشریت ، با ظهور خویش جهان را به نور جمالش منور  نموده و به آرزوی دیرینه مؤمنان ، جامعه عمل خواهد پوشید . 

شعر  ، منصور ایمانی ، اصلاح ۲۷۶ ، دوشنبه ۲۰/۴/۹۰ ، سال ششم .

کاش که چوپان شما می شدیم      

ریزه خور خوان شما می شدیم

کاش به جای پز فرماندهی            

قاصد فرمان شما می شدیم

قسمت ما کارگری بود کاش

بردن بار دگری بود کاش

سهم من از مشغله روزگار

یا نمکی یا شکری بود کاش

جنگلی ساده و بی قیمتیم

ساکن آبادی بی شوکتیم

جاده ده خاکی و بی انتهاست         

کلبه ما پشت درختی رهاست

دل زدم و دود شما خسته است         

پنجره ها  پنجره ها بسته است

کو دمن و دره و دریای من              

جلگه من جنگل مولای من

مزرعه کوچک مادر کجاست

گله بزهای برادر کجاست

بیشه کجا مرغ خوش آواز کو

بال و پرم، مستی پرواز کو

در قفس شهر  به جان آمدم

پیر شدم ، گرچه جوان آمدم… 

شعر طنز ، نادر مهدی پور ، اصلاح ۲۷۶ ، دوشنبه ۲۰/۴/۹۰ ، سال ششم .

 شب و روز اشک از دیده روان است

که چشم بنده یک قطره چکان است

چو می بیند کسی از دور ما را

بگوید خوب هنوز یارو جوان است

نمی بیند درون سوزناکم

نمی داند دلم آتشفشان است

غمی دارم نهفته توی سینه

زبان از گفتن آن ناتوان است

بگویم با شما حرف دلم را

همان رازی که در قلبم نهان است

ز تنهایی همیشه در عذابم

به این علت بهار من خزان است

ندارم من هیچ یاری و غمخوار

از این رو قامت سروم کمان است

در این دنیا رفیقی هم ندارم

که این محنت برای من گران است

بخندید ای عزیزان شاد باشید

هر آنچه گفتم بالا چاخان است

به شهریور در آن گرمای جان سوز

ز مادر زاده ام این یک نشان است

تو بر سی و چهار سی یک بیفزا

که سن بنده هر چی شد همان است

به گیلان عشق می ورزم شب و روز

که جولانگاه شیران زمان است

شما را می سپرد « نادر » به خالق

که مطلوب همه خوانندگان است 

حدیث هفته ، اصلاح ۲۷۶ ، دوشنبه ۲۰/۴/۹۰ ، سال ششم .

پیامبر اعظم(ص) :  …[ یکی از نشانه های مومن آن است که ] از روی حق و حقیقت به خدا یقین داشته باشد …

آثارالصادقین ، ج ۳۰ ، ص ۱۱۶ ، ح ۶۱

نکته ، سید رضا اسحاقی ، اصلاح ۲۱۴ ، دوشنبه ۲۴/۱۲/۱۳۸۸ ، سال چهارم .

رهبری یک جامعه ، کار دشواری و ظریفی است . کار رهبر ، قرار دادن گروههای مختلف اجتماعی در یک مسیر مشخص است تا اعضای آن ، دچار سردرگمی ، موازی کار یا حتی رفتارهای متضاد و تخریب زحمات یکدیگر نشوند .

جامعه را می توان به دسته های کلان ، بزرگ ، متوسط و کوچک تقسیم کرد . خانواده ، کوچک ترین بخش جامعه است . محیط یک مدرسه ، دانشگاه و مکان های آموزشی ، ادارات ، سازمان ها و نهادهای دولتی و خصوصی نوع متوسط آن به شمار می آیند . جمعیت های استانی و منطقه ای ، مدل بزرگ آن هستند . نمونه ی جامعه کلان نیز اقشار مختلف کشور می باشند که از به هم پیوستن چندین استان ومناطق جغرافیایی با فرهنگ های متفاوت ، پدید آمده اند . روشن است که اداره چنین جامعه ی بزرگی ، بدون داشتن رهبر و سیستم یکپارچه رهبری ، امکان پذیر نیست .

رهبری را باید از داخل خانواده آموخت ، آغاز نمود و به دیگر اعضای خانه نیز یاد داد . اولین چیزی را باید در زندگی فرا گرفت ، چگونگی رهبری و اداره صحیح  خود و چند نفر دیگر است . اگر شما در انجام رهبری ، فرد موفقی نبوده یا گرفتار ضعف های متنوعی باشید ، از سوی آشنا و بیگانه ، دوست و دشمن ، ضربه هایی خواهید خورد که برخی از آن ها ، غیرقابل جبران می باشند .

مسئله بسیار مهم « رهبری » در مسایل اقتصادی و مالی نیز فوق العاده تاثیرگذار است . زیرا هر کسی که نتواند فضای کسب و کار و نیز عملیات پولی خود را به درستی و به موقع ، رهبری نماید ، به یقین شکست سختی در انتظار وی خواهد بود .

شرط موفقیت رهبر در کلیه کارها از جمله اقتصاد ، سیاست و… این است که باید خودش زیر و بم کارها و قوانین مربوط به آن ها را به خوبی بداند تا در مرحله اطرافیان او ، و در مرحله دوم دیگر افراد تاثیرگذار پیرامونش ، نتوانند سر وی را کلاه بگذارند و او را فردی ساده لوح ، نپندارند . در مرحله سوم ، دشمنانش نتوانند به فریب و شکست دادن وی ، دل خوش نباشند .

موفقیت در اقتصاد ، از سنین جوانی آغاز می شود . به شرط آن که زمینه و مایه درونی اش از دوران کودکی و نوجوانی در فرد ، پدید آمده و شکل گرفته باشد .

بدین خاطر جوانان باید همواره در حال تجربه اندوزی و یادگیری تجربیات مفید باشند . آن ها باید همیشه نگاهشان به بزرگراه « زندگی » باشد و قبل از آن در چاله های کوچ و بزرگ این اتوبان بی انتها بیفتند یا در دام های هولناک رقیبان بی رحم و سنگدل یا دوستان نادان گرفتار شوند ، مهارت های مورد نیاز را به دست آورند .

وقتی به پیرامون خود می نگریم ، بسیاری از مردم را می بینیم که فقط با « آنچه که فعلا می دانند » زندگی می کنند . تمام همت آنان بر این نکته استوار است که فقط هزینه ها و صورت حساب مخارج گوناگون زندگی شان را تامین کنند .

گروه زیادی از افراد یاد شده ، در مراکز دولتی و خصوصی کار می کنند تا اخراج نشوند . رؤسا ، مدیران و صاحب کارهای آن ها نیز به قدری به گروههای مذکور حقوق می دهند که کارشان را رها نکنند . در نتیجه چنین افرادی هرگز پیشرفتی در زندگی نداشته و از کسی یا گروهی ، جلو نمی افتند . چون همه شان فقط یک چیز را یاد گرفته اند و آن ، به دست آوردن یک مشغول مطمئن و بی دردسر است .

به همین دلیل تا زمانی که کار و شغلی ندارند ، به این در و آن در می زنند و دهها نفر را منت و التماس می کنند تا سر کاری بروند . اما وقتی شغلی پیدا کردند ، بعد از مدتی محیط کار ، برایشان یکنواخت ، تکراری و سرد شده و دیگر به موقع و با درستی و صداقت کار نمی کنند و موجب نارضایتی مشتریان و مراجعین می شوند . این مسئله ، اکنون به طور آشکار در همه سازمان ها و ادارات ، بانک ها و شرکت های دولتی و خصوصی ، به فراوانی یافت می شود و کسی نیز به طور جدی در فکر درمان این بیماری فراگیر ، نیست .

اگر گروههای یاد شده به جای کار کردن برای پول و نیز بیکار نشدن ، به دورنمای زندگی و آینده خود توجه کنند ، مسلما نتایج بهتری کسب خواهند کرد .

از مجموعه مباحث بالا ، اهمیت وجود « رهبر » و « رهبری » مشخص می شود . زیرا او می تواند نگرش های مردم را اصلاح کرده و آنان را به سوی جهت مثبت و سازنده ، هدایت نماید .

نکته ، سید رضا اسحاقی ، اصلاح ۲۱۳ ،  دوشنبه ۱۷/۱۲/۱۳۸۸ ، سال چهارم .

اگر کسی نسبت به تلاش های شما در جهت آبادانی شهرتان بی اعتناء باشد ، چه احساسی نسبت به وی خواهید داشت ؟

اگر فردی با بی توجهی ، عمدا و آگاهانه ، نخواهد زحمات شما در پاکیزه نگه داشتن معابر شهری را نبیند ، چه حالی خواهید داشت ؟

اگر کسی نتیجه مثبت کارهای شما را منفی نشان دهد ، به او چه خواهید گفت ؟

اگر همشهری یا هم محلی شما ، وظیفه خود را در قبال نظافت کوچه و خیابان انجام ندهد ، چه واکنشی نشان می دهید ؟

معمولا همه ما ، پاسخ پرسش های بالا را به خوبی می دانیم . ولی جای تعجب است که پس چرا در موقع اجرا ، به  دانسته هایمان عمل نمی کنیم ؟

چرا به کوشش های دیگران برای آبادانی شهر ، محله ، کوچه و خیابان ها ، احترام نگذاشته و روحیه قدردانی شایسته ای نداریم ؟

چرا گروهی از شهروندان با خودخواهی های خود ، انگیزه تلاش را از افراد خدمتگزار جامعه ، سلب می کنند؟

چرا گروهی از مردم ــ که تعدادشان نیز اندک است ــ با مشاهده ی تمیزی معابر عمومی ، احساس خوشایندی پیدا نمی کنند ؟

چرا بعضی مایل هستند که همیشه با آنان، به وسیله ی ابزارهای تنبیهی و مجازاتی ، برخورد شود ؟

بامداد هر روز که از منزل تا محل تحصیل می روم ، برخی از همشهریان نامهربان را می بینم که ساعت ۸ صبح ، با چشمان خواب آلود ، کیسه زباله خود را کنار سطل های زباله خیابان ها یا حتی جلوی درب دیگران می گذارند و با نهایت بی خیالی ، به راه خود می روند . گویا مرتکب هیچ کار خطایی نشده اند ؟

در این میان فرقی هم میان زن و مرد نیست . چون از هر دو گروه ، افراد نامرتبی را مشاهده کرده ام که با تیپ ها و ژست های مختلف و در سنین متفاوت ، دست به چنین رفتار ناپسندی می زنند و از کار خود ، شرمنده هم نمی شوند .

در حالی که اشخاص یاد شده ، از زمان آمدن ماشین زباله بر شهرداری ، در شب ها ، آگاهی کامل دارند . اما چرا باز هم باعث ایجاد مزاحمت برای « رفتگران » می شوند ؟ .

با کاری که این افراد انجام می دهند ، زحمات انسان های زحمتکشی که « آقایان پاکی » نام دارند ، به هدر می رود و خیابان ها همچنان نظافت نشده ، به نظر می رسند . آیا به نظر شما که یک شهروند منظم و باکلاس هستید ، چنین رفتاری درست است ؟

حتما شما هم با من موافق هستید که همه ی ما باید قدر زحمات آقایان پاکی را بدانیم و از تلاش های شبانه روزی این عزیزان ، برای پاکیزه نگه داشتن محلات ، کوچه ها و خیابان ها ، سپاسگزاری نماییم .